Monthly Archives: maart 2014

De lucht ziet er kil uit, donkere wolken vormen beelden van stripfiguren, fantasieën,  hoofden van draken……zoveel wolken en evenzoveel gedachten. Tijd om op te staan, 07.00 maar het kussen voelt zo zacht, de warmte en de geur van een heerlijk nestje, vertrouwd en veilig, ik wil er  niet uit. Eerst m’n benen buitenboord, met een slinger zwaai ik mezelf overeind. Rechtop, adem in, diep zuchten.  Ik merk op dat het steeds warmer wordt, heerlijk de winter is snel voorbij gegaan. Ondertussen sta ik rechtop m’n benen en loop ik naar het raam; “hey zou de zon nog gaan schijnen”? Geloof het wel, ze probeert er door te komen. Links om rechtsom door het midden. Alsof ze de wolken weg wil duwen, aan de kant wil schuiven. Het lukt het niet, de verdediging staat als een huis, rijen dik.. Ik roep vanaf de kan; “kom op, door gaan,  niet opgeven, blijf bewegen” en daar is ze. Mag ik genieten van de stralen, krachtig gebundeld, in een rechte lijn op mijn gezicht. Ze schijnt heel even, alleen voor mij……

Ik moet denken aan de voetbalwedstrijd die de kinderen zo gaan spelen,  ik zie hun fanatieke gezichtjes al voor me. Gaan we winnen of wordt het verliezen? Het meisjes team van de Rijnsburgse boys, ze staan er goed voor, nog niet verloren. Ai, wordt pittig maar net als de zon moet je niet opgeven. Denk aan je kracht, bundel ze samen en wie weet duw je de wolken aan de kant en gaat de zon schijnen.

Vol goede moed gaan we ontbijten, zenuwen belemmeren de ingang van de slokdarmen, magen lijken zich te sluiten, voedsel wil niet passeren. Zoveel spanning maar het lukt en even voor negen zitten we in de auto op weg…… In de auto wordt de strategie besproken, muziek geluisterd en stoer gepraat over onze kwaliteiten. Veel grootspraak en opblazerij, het zal erbij horen, ergens moet de moed vandaan worden gehaald. Oppeppen en geloven in jezelf, als de ondergang je maar niet tackelt en je opgeblazen huisje compleet uiteen spat, als een ballon die kapot wordt geprikt!

Op het voetbalveld aangekomen neemt de spanning toe. Het fluitsignaal klinkt, de bal rolt en nu is het overgeven en loslaten. Al snel is het 0-1 en nog sneller 0-2. Ze vechten zich wild, paniek op het veld. Wat zijn die meiden goed en wat spelen ze de bal goed over, teamwork, inzicht, goed kijken en kalmte bewaren. Iedere aanval wordt goed opgebouwd, onze verdediging kan alleen maar incasseren en schade beperken. Zichtbare vermoeidheid, frustratie, telkens die klappen om je oren, wat moet het heftig zijn om zo uitgespeelt te worden. Je kunt niet anders doen dan het hoofd boven water houden, zorgen dat je boven blijft. Aan de kant roep ik mee en voel ik mijn spanning ook oplopen. Denk aan vanmorgen, aan de zon en aan moed verzamelen. Niet opgeven, blijf doorgaan maar loop jezelf niet kapot. Heb aandacht voor jezelf en de ander.

Einde wedstrijd, het fluitsignaal klinkt 0-3 , een paar mooie reddingen door de keeper zorgen voor deze eindstand. Tijdens penalty schieten zie je de kracht terugkeren bij onze jongens,  ze winnen en de keeper krijgt zelfvertrouwen!

Zo mooi om te zien hoe de kinderen kunnen/mogen maar ook moeten leren incasseren, alle elementen die het leven met zich meebrengt vond ik terug op het voetbalveld en in de wedstrijd. Soms kom je op en soms zak je terug, verdedigen en aanvallen, je doet ze beiden. Het is geen of, of in het leven maar en, en!

 

Terug in de auto is er teleurstelling maar ook tevredenheid. We rationaliseren het een en ander aan emoties weg en toch is er ook begrip voor het verlies. Ach, ze waren beter, wij kunnen hiervan leren. Geef niet op, vecht door, in het verlies vind je vaak kracht en daar zit de overwinning in verscholen!!

Trots op m’n jongens, trots op het team, samen werken, elkaar nodig hebben, winnen en verliezen, je doet het samen en nooit alleen! Wat een wijze les,  alsof ik in de spiegel kijk….


 

 

Soms moet je los laten om te kunnen groeien.  Iets achter je laten om vooruit te kunnen. Rouw, verdriet, blijdschap ze schuiven zich aan.  Raken elkaar in iedere beweging die je in je denken maakt.

Verloren en opnieuw gevonden zijn,vreemde thema’s.  Net zoals oneindigheid en eeuwigheid.

Afgelopen week keihard tegen de muur van eindigheid opgelopen.  Deze muur voelt aan alsof ik in een eeuwigheid van pijn en verdriet ben aanbeland.  Ineens is het oneindig en eeuwig in negatieve zin. Ik heb moet los laten om opnieuw te ontdekken. In contact maar ook in directe ik zin. Elise de “adhd’er” een vrouw, dochter, zus, tante de vrouw van… Moeder van drie plus jongens, vriendin, leerling visagist en actief vrijwilligerster. Is dit wie ik ben of zijn het rollen die ik vervul. Ik geloof het laatste.

Elise dacht met haar chronische aandoening ic gewoon alles door te kunnen laten draaien. Aanname, oke we zetten hem op het lijstje. Pillen, katheters spoelingen Welja, even tussendoor.  Sporten, leren, werken, gezin…. ondertussen werd mijn lijf zwakker, vermoeid, ik kon niet meer doseren. Wat voel ik? Klopt het wat ik voel? Alle normale zekerheden zakten weg…. ik kon niet oneindig en eeuwig zo doorgaan… Daar was de muur van eindigheid, los laten en opnieuw hervinden.  Daarin ligt een oneindige groei, die door kan gaan tot in eeuwigheid.  Het is de cirkel van het leven.  Soms moet je achterlaten om het nieuwe te kunnen aanpakken. De groei te voelen waarin dankbaarheid verscholen gaat.

De muur is genadeloos hard. De genade vond ik op de grond.  Lieve Elise, puur mens, hier is het einde maar ook je nieuwe begin.