Monthly Archives: april 2014

Pijn en beleving

Vanmiddag lag ik bij de huidtherapeut voor een chemische peeling. Het masker doet best wat pijn, het brandt behoorlijk. In het begin zo heftig dat je aan niets anders denkt dan aan de pijn. Je moet op je ademhaling letten want anders raak je in een hyperventilatie. Deze keer had ik behoorlijk wat ontstekingen in mijn hals, dit is überhaupt een gevoelige plek. Toen het masker erop kwam bevloog de pijn me bijna. Ik heb het vaker op mijn gezicht gehad maar nog nooit in mijn hals. Ik moest diep zuchten en naar de pijn toe voelen om het te kunnen houden. Geen paniek te ervaren. Focus op de pijn door ademhaling!

Was het de verandering van gezicht naar hals wat mij een sterkere beleving van pijn deed ervaren?
Was het de plaats van behandelen, hogere gevoeligheid.?
Was het mijn gemoedstoestand, hoe onderging ik de pijn?
Is het beleving of is het fysiek?
Is het aan te tonen hoeveel cortisol (hormoon) van belang is, in hoeverre ik pijn beleef?
Zijn je hoeveelheid zenuwcellen van belang, spelen ziekten mee die je lichaam ‘doof’ maken voor pijn?
Ieder mens is anders, we ervaren ook pijn anders. Is er een basis pijngevoel, pijnbeleving? Een gemeenschappelijk; ‘ja dit is pijn’!? 

Pijn is een ongemak, een sensatie van je lichaam, een alarmbel. Soms tot nut om uiteindelijk iets te verbeteren maar vaak ook omdat er ‘iets’ kapot gaat.
Pijn beleven is subjectiever, is persoonlijker afhankelijk van allerlei factoren. Toch blijkt hoe bepalend je geest kan zijn in het ervaren van de hoeveelheid pijn en kun je de pijn versterken of aanwakkeren als je niet gefocust blijft op ‘de pijn’ en dus de ademhaling. Afleiding werkt vaker niet effectief dan wel! Afleiden betekent meestal “terug leiden”! Terug komen bij de pijn en geen oplossing op langere termijn.

Ik denk dat je als mens niet afhankelijk zou moeten zijn van een ander om je af te leiden van de pijn. Het is jouw /mijn pijnbeleving en ik moet er doorheen op mijn manier.
Mij doet pijn in mezelf keren. Ik duik naar binnen en wil er doorheen komen in mezelf, met mezelf. Maar Pijn kan je verlammen, zo heftig dat het je letterlijk verlamd. Niet in staat om te praten of te delen. Pijn kan je ook stil zetten bij je gevoel. Pijn kan je ook afhalen van je psychische pijn. Diepe pijn, die door fysieke pijn vertroebeld. De fysieke pijngrens wordt dan zo verhoogd dat je een ‘doof’ gevoel creëert. Een ‘state of mind’! Een situatie waarin controle het keywoord is!
Pijn verdragen, controleren, voelen, wegjagen. Fysiek en psychologisch, het grijpt in elkaar en het gebruikt elkaar.
Toen ik daar vanmiddag zo lag en de pijn voelde, dit beleefde en doorleefde merkte ik de stilte op in mezelf. Naar binnen, even alleen met mijn pijn, het voelen in het hier en nu. Daarom werd ik stil. Diep van binnen, in mij, met mezelf, helemaal één met mijn subjectieve pijnbeleving! Ik had controle over het gevoel, door en met bewustzijn!
Mijn pijnervaring trok weg, m’n geest kreeg ruimte en dit verhaaltje werd geboren.

 

NB.

Mijn oudste zoon (met asperger-syndroom) zei tegen mij; (toen hij een wond aan z’n voet had) “Mam niemand kan voor mij bepalen of ik me aanstel, dit is mijn gevoel en ik voel wat ik voel”. Wederom een wijze les van één van mijn kinderen. Laten we elkaar respectvol bejegenen als het gaat om pijn voelen, ervaren en beleven. Of het nu fysieke of mentale pijn is.