Soms moet je los laten om te kunnen groeien.  Iets achter je laten om vooruit te kunnen. Rouw, verdriet, blijdschap ze schuiven zich aan.  Raken elkaar in iedere beweging die je in je denken maakt.

Verloren en opnieuw gevonden zijn,vreemde thema’s.  Net zoals oneindigheid en eeuwigheid.

Afgelopen week keihard tegen de muur van eindigheid opgelopen.  Deze muur voelt aan alsof ik in een eeuwigheid van pijn en verdriet ben aanbeland.  Ineens is het oneindig en eeuwig in negatieve zin. Ik heb moet los laten om opnieuw te ontdekken. In contact maar ook in directe ik zin. Elise de “adhd’er” een vrouw, dochter, zus, tante de vrouw van… Moeder van drie plus jongens, vriendin, leerling visagist en actief vrijwilligerster. Is dit wie ik ben of zijn het rollen die ik vervul. Ik geloof het laatste.

Elise dacht met haar chronische aandoening ic gewoon alles door te kunnen laten draaien. Aanname, oke we zetten hem op het lijstje. Pillen, katheters spoelingen Welja, even tussendoor.  Sporten, leren, werken, gezin…. ondertussen werd mijn lijf zwakker, vermoeid, ik kon niet meer doseren. Wat voel ik? Klopt het wat ik voel? Alle normale zekerheden zakten weg…. ik kon niet oneindig en eeuwig zo doorgaan… Daar was de muur van eindigheid, los laten en opnieuw hervinden.  Daarin ligt een oneindige groei, die door kan gaan tot in eeuwigheid.  Het is de cirkel van het leven.  Soms moet je achterlaten om het nieuwe te kunnen aanpakken. De groei te voelen waarin dankbaarheid verscholen gaat.

De muur is genadeloos hard. De genade vond ik op de grond.  Lieve Elise, puur mens, hier is het einde maar ook je nieuwe begin.