Column

Serie columns

Pijn en beleving

Vanmiddag lag ik bij de huidtherapeut voor een chemische peeling. Het masker doet best wat pijn, het brandt behoorlijk. In het begin zo heftig dat je aan niets anders denkt dan aan de pijn. Je moet op je ademhaling letten want anders raak je in een hyperventilatie. Deze keer had ik behoorlijk wat ontstekingen in mijn hals, dit is überhaupt een gevoelige plek. Toen het masker erop kwam bevloog de pijn me bijna. Ik heb het vaker op mijn gezicht gehad maar nog nooit in mijn hals. Ik moest diep zuchten en naar de pijn toe voelen om het te kunnen houden. Geen paniek te ervaren. Focus op de pijn door ademhaling!

Was het de verandering van gezicht naar hals wat mij een sterkere beleving van pijn deed ervaren?
Was het de plaats van behandelen, hogere gevoeligheid.?
Was het mijn gemoedstoestand, hoe onderging ik de pijn?
Is het beleving of is het fysiek?
Is het aan te tonen hoeveel cortisol (hormoon) van belang is, in hoeverre ik pijn beleef?
Zijn je hoeveelheid zenuwcellen van belang, spelen ziekten mee die je lichaam ‘doof’ maken voor pijn?
Ieder mens is anders, we ervaren ook pijn anders. Is er een basis pijngevoel, pijnbeleving? Een gemeenschappelijk; ‘ja dit is pijn’!? 

Pijn is een ongemak, een sensatie van je lichaam, een alarmbel. Soms tot nut om uiteindelijk iets te verbeteren maar vaak ook omdat er ‘iets’ kapot gaat.
Pijn beleven is subjectiever, is persoonlijker afhankelijk van allerlei factoren. Toch blijkt hoe bepalend je geest kan zijn in het ervaren van de hoeveelheid pijn en kun je de pijn versterken of aanwakkeren als je niet gefocust blijft op ‘de pijn’ en dus de ademhaling. Afleiding werkt vaker niet effectief dan wel! Afleiden betekent meestal “terug leiden”! Terug komen bij de pijn en geen oplossing op langere termijn.

Ik denk dat je als mens niet afhankelijk zou moeten zijn van een ander om je af te leiden van de pijn. Het is jouw /mijn pijnbeleving en ik moet er doorheen op mijn manier.
Mij doet pijn in mezelf keren. Ik duik naar binnen en wil er doorheen komen in mezelf, met mezelf. Maar Pijn kan je verlammen, zo heftig dat het je letterlijk verlamd. Niet in staat om te praten of te delen. Pijn kan je ook stil zetten bij je gevoel. Pijn kan je ook afhalen van je psychische pijn. Diepe pijn, die door fysieke pijn vertroebeld. De fysieke pijngrens wordt dan zo verhoogd dat je een ‘doof’ gevoel creëert. Een ‘state of mind’! Een situatie waarin controle het keywoord is!
Pijn verdragen, controleren, voelen, wegjagen. Fysiek en psychologisch, het grijpt in elkaar en het gebruikt elkaar.
Toen ik daar vanmiddag zo lag en de pijn voelde, dit beleefde en doorleefde merkte ik de stilte op in mezelf. Naar binnen, even alleen met mijn pijn, het voelen in het hier en nu. Daarom werd ik stil. Diep van binnen, in mij, met mezelf, helemaal één met mijn subjectieve pijnbeleving! Ik had controle over het gevoel, door en met bewustzijn!
Mijn pijnervaring trok weg, m’n geest kreeg ruimte en dit verhaaltje werd geboren.

 

NB.

Mijn oudste zoon (met asperger-syndroom) zei tegen mij; (toen hij een wond aan z’n voet had) “Mam niemand kan voor mij bepalen of ik me aanstel, dit is mijn gevoel en ik voel wat ik voel”. Wederom een wijze les van één van mijn kinderen. Laten we elkaar respectvol bejegenen als het gaat om pijn voelen, ervaren en beleven. Of het nu fysieke of mentale pijn is.

 

De lucht ziet er kil uit, donkere wolken vormen beelden van stripfiguren, fantasieën,  hoofden van draken……zoveel wolken en evenzoveel gedachten. Tijd om op te staan, 07.00 maar het kussen voelt zo zacht, de warmte en de geur van een heerlijk nestje, vertrouwd en veilig, ik wil er  niet uit. Eerst m’n benen buitenboord, met een slinger zwaai ik mezelf overeind. Rechtop, adem in, diep zuchten.  Ik merk op dat het steeds warmer wordt, heerlijk de winter is snel voorbij gegaan. Ondertussen sta ik rechtop m’n benen en loop ik naar het raam; “hey zou de zon nog gaan schijnen”? Geloof het wel, ze probeert er door te komen. Links om rechtsom door het midden. Alsof ze de wolken weg wil duwen, aan de kant wil schuiven. Het lukt het niet, de verdediging staat als een huis, rijen dik.. Ik roep vanaf de kan; “kom op, door gaan,  niet opgeven, blijf bewegen” en daar is ze. Mag ik genieten van de stralen, krachtig gebundeld, in een rechte lijn op mijn gezicht. Ze schijnt heel even, alleen voor mij……

Ik moet denken aan de voetbalwedstrijd die de kinderen zo gaan spelen,  ik zie hun fanatieke gezichtjes al voor me. Gaan we winnen of wordt het verliezen? Het meisjes team van de Rijnsburgse boys, ze staan er goed voor, nog niet verloren. Ai, wordt pittig maar net als de zon moet je niet opgeven. Denk aan je kracht, bundel ze samen en wie weet duw je de wolken aan de kant en gaat de zon schijnen.

Vol goede moed gaan we ontbijten, zenuwen belemmeren de ingang van de slokdarmen, magen lijken zich te sluiten, voedsel wil niet passeren. Zoveel spanning maar het lukt en even voor negen zitten we in de auto op weg…… In de auto wordt de strategie besproken, muziek geluisterd en stoer gepraat over onze kwaliteiten. Veel grootspraak en opblazerij, het zal erbij horen, ergens moet de moed vandaan worden gehaald. Oppeppen en geloven in jezelf, als de ondergang je maar niet tackelt en je opgeblazen huisje compleet uiteen spat, als een ballon die kapot wordt geprikt!

Op het voetbalveld aangekomen neemt de spanning toe. Het fluitsignaal klinkt, de bal rolt en nu is het overgeven en loslaten. Al snel is het 0-1 en nog sneller 0-2. Ze vechten zich wild, paniek op het veld. Wat zijn die meiden goed en wat spelen ze de bal goed over, teamwork, inzicht, goed kijken en kalmte bewaren. Iedere aanval wordt goed opgebouwd, onze verdediging kan alleen maar incasseren en schade beperken. Zichtbare vermoeidheid, frustratie, telkens die klappen om je oren, wat moet het heftig zijn om zo uitgespeelt te worden. Je kunt niet anders doen dan het hoofd boven water houden, zorgen dat je boven blijft. Aan de kant roep ik mee en voel ik mijn spanning ook oplopen. Denk aan vanmorgen, aan de zon en aan moed verzamelen. Niet opgeven, blijf doorgaan maar loop jezelf niet kapot. Heb aandacht voor jezelf en de ander.

Einde wedstrijd, het fluitsignaal klinkt 0-3 , een paar mooie reddingen door de keeper zorgen voor deze eindstand. Tijdens penalty schieten zie je de kracht terugkeren bij onze jongens,  ze winnen en de keeper krijgt zelfvertrouwen!

Zo mooi om te zien hoe de kinderen kunnen/mogen maar ook moeten leren incasseren, alle elementen die het leven met zich meebrengt vond ik terug op het voetbalveld en in de wedstrijd. Soms kom je op en soms zak je terug, verdedigen en aanvallen, je doet ze beiden. Het is geen of, of in het leven maar en, en!

 

Terug in de auto is er teleurstelling maar ook tevredenheid. We rationaliseren het een en ander aan emoties weg en toch is er ook begrip voor het verlies. Ach, ze waren beter, wij kunnen hiervan leren. Geef niet op, vecht door, in het verlies vind je vaak kracht en daar zit de overwinning in verscholen!!

Trots op m’n jongens, trots op het team, samen werken, elkaar nodig hebben, winnen en verliezen, je doet het samen en nooit alleen! Wat een wijze les,  alsof ik in de spiegel kijk….


 

 

Soms moet je los laten om te kunnen groeien.  Iets achter je laten om vooruit te kunnen. Rouw, verdriet, blijdschap ze schuiven zich aan.  Raken elkaar in iedere beweging die je in je denken maakt.

Verloren en opnieuw gevonden zijn,vreemde thema’s.  Net zoals oneindigheid en eeuwigheid.

Afgelopen week keihard tegen de muur van eindigheid opgelopen.  Deze muur voelt aan alsof ik in een eeuwigheid van pijn en verdriet ben aanbeland.  Ineens is het oneindig en eeuwig in negatieve zin. Ik heb moet los laten om opnieuw te ontdekken. In contact maar ook in directe ik zin. Elise de “adhd’er” een vrouw, dochter, zus, tante de vrouw van… Moeder van drie plus jongens, vriendin, leerling visagist en actief vrijwilligerster. Is dit wie ik ben of zijn het rollen die ik vervul. Ik geloof het laatste.

Elise dacht met haar chronische aandoening ic gewoon alles door te kunnen laten draaien. Aanname, oke we zetten hem op het lijstje. Pillen, katheters spoelingen Welja, even tussendoor.  Sporten, leren, werken, gezin…. ondertussen werd mijn lijf zwakker, vermoeid, ik kon niet meer doseren. Wat voel ik? Klopt het wat ik voel? Alle normale zekerheden zakten weg…. ik kon niet oneindig en eeuwig zo doorgaan… Daar was de muur van eindigheid, los laten en opnieuw hervinden.  Daarin ligt een oneindige groei, die door kan gaan tot in eeuwigheid.  Het is de cirkel van het leven.  Soms moet je achterlaten om het nieuwe te kunnen aanpakken. De groei te voelen waarin dankbaarheid verscholen gaat.

De muur is genadeloos hard. De genade vond ik op de grond.  Lieve Elise, puur mens, hier is het einde maar ook je nieuwe begin.

 

 

Hectiek,

E-mails, telefoontjes, wasgoed, een druilende hond, boodschappen,

deurbellen, overvolle agenda en een hoofd wat raast vol van emoties. Het

ene gesprek na het andere, informatieverwerking van 0-100 in 6 seconden.

Mn tank raakt te snel leeg, hoe kan ik efficiënter rijden, zorgen dat ik meer

kilometers maak met minder verlies van energie maar ook geen

oververhitte motor krijg. Ben ik te veeleisend, leg ik de lat te hoog, wil ik

te snel, te veel en altijd teveel van meer en meer?

De agitatie zwelt aan, wortels van woede schieten kruit, een geweer in de

aanslag, deze samengeperste vulkanische agressie moet eruit.

Wat een boel frustraties, kinderen die je thuis ziet komen aan wie je al

kunt zien dat er wat is gebeurd. In m’n hoofd klinkt het als; wat nu

weerrrrrr! ……..Ik zeg dag lieverd, hoe is het met je?

Hij vertelt; boosheid, pen kapot, deur te barsten, woedeaanval,

onbedwingbaar………Ik denk; ik kan niet meer, help, stop, neee, nee

,neee. ……Hij laat zien, kalmte, schuldgevoel, tranen, sorry……. Ik voel;

ach kind, wat naar en zeg kom maar even bij me, ik begrijp je wel, het is

niet raar!

Gevoelens, gedachten, verstand, emoties. Alles door elkaar. Vermoeid en

uitgeput, gaat wel over, rustiger aan doen…….tja daar is ie weer, altijd

die maar…..

Nu na deze zware dag, zittend op de bank met een kop thee en kaarsjes

om me heen die branden, bedenk ik me wat een zegen het is om te mogen

leven in een gezin. Ondanks de vele stormen, de krachtige golven die

komen en gaan wil ik ze niet missen. Kom maar op……..na regen komt

zonneschijn, ik kan het aan….

 

Van herkennen naar erkennen, ontmaskeren en herstellen

Herkenning van gedrag, van wie je bent, je problemen et cetera is een startpunt, een vertrekpunt van waaruit je naar herstel kunt gaan. Herkennen alleen is niet voldoende. De herkennende fase zorgt voor schuldgevoel en schaamte waardoor je niet de weg naar erkenning opgaat maar naar verbergen en daarmee ontkenning creëert in herkenning. Je kunt met je ogen kijken, maar zie je werkelijk? Beide zorgen voor herkennen van bijvoorbeeld bepaalde details. De diepe betekenis erachter of de emotie verschijnt pas wanneer je door de herkenning heen gaat, erkent en beseft wat je ziet, tot je door laat dringen en openlijk laat zijn wat je voelt, wie je bent in alle facetten. De werkelijke realiteit!

Deze vaak pijnlijke realiteit kun je verdragen wanneer je door te erkennen en onderkennen aanvaardt en accepteert wie je bent, wat je gedaan hebt en van waaruit je reacties en gedragingen gevoed zijn. Enkel herkenning zorgt er niet voor dat je je verantwoordelijkheid neemt. Nee, erkennen dat jij zelf dit ook bent maakt dat je verantwoording onderkent en ook accepteert welke gevolgen gedrag heeft gehad en nog voor uitwerking hebben. Dan verschuil je je niet achter je problemen, pijn en trauma of is er zelfmedelijden. Nee, dan is er verdriet en rouw om wat je is aangedaan als kind. Verdriet doorleven van het kind in jou wat pijn heeft geleden maar nooit heeft mogen huilen. Jij als volwassene nu bent verantwoordelijk en staat op en neemt deze verantwoording zonder schuldgevoel en schaamte over het kind en haar/zijn pijn en het onechte ik. Nu echter wel erkennend de pijn die je anderen hebt aangedaan en doet nu als volwassene. De oorzaak is belangrijk, je onechte gecreëerde ik was nodig als jong kind maar nu niet meer. Rouwen, de wond die je als kind hebt opgelopen verwerken, een zware weg, maar ik geloof in herstel als je deze weg samen oploopt met je volwassen ware ik nu!

Waar schuldgevoel over kan gaan is over het nalaten van je verantwoordelijkheid hier en nu om er iets aan te doen. Om daadwerkelijk te veranderen en een keuze te maken, stem te geven aan het kind in jezelf en volwassenheid te tonen. Vergeving te vragen, jezelf te vergeven. Kom uit het dal van schaamte en verdriet, klim zelfstandig de heuvel naar vrijheid op en wordt emotioneel rijp.