Hectiek,

E-mails, telefoontjes, wasgoed, een druilende hond, boodschappen,

deurbellen, overvolle agenda en een hoofd wat raast vol van emoties. Het

ene gesprek na het andere, informatieverwerking van 0-100 in 6 seconden.

Mn tank raakt te snel leeg, hoe kan ik efficiënter rijden, zorgen dat ik meer

kilometers maak met minder verlies van energie maar ook geen

oververhitte motor krijg. Ben ik te veeleisend, leg ik de lat te hoog, wil ik

te snel, te veel en altijd teveel van meer en meer?

De agitatie zwelt aan, wortels van woede schieten kruit, een geweer in de

aanslag, deze samengeperste vulkanische agressie moet eruit.

Wat een boel frustraties, kinderen die je thuis ziet komen aan wie je al

kunt zien dat er wat is gebeurd. In m’n hoofd klinkt het als; wat nu

weerrrrrr! ……..Ik zeg dag lieverd, hoe is het met je?

Hij vertelt; boosheid, pen kapot, deur te barsten, woedeaanval,

onbedwingbaar………Ik denk; ik kan niet meer, help, stop, neee, nee

,neee. ……Hij laat zien, kalmte, schuldgevoel, tranen, sorry……. Ik voel;

ach kind, wat naar en zeg kom maar even bij me, ik begrijp je wel, het is

niet raar!

Gevoelens, gedachten, verstand, emoties. Alles door elkaar. Vermoeid en

uitgeput, gaat wel over, rustiger aan doen…….tja daar is ie weer, altijd

die maar…..

Nu na deze zware dag, zittend op de bank met een kop thee en kaarsjes

om me heen die branden, bedenk ik me wat een zegen het is om te mogen

leven in een gezin. Ondanks de vele stormen, de krachtige golven die

komen en gaan wil ik ze niet missen. Kom maar op……..na regen komt

zonneschijn, ik kan het aan….