Communicatie / Anticipatie

Tijdens een auto ritje werd ik zo ontzettend misselijk dat ik begon te kokhalzen. Drie kinderen en m’n man werden toeschouwers van mijn lijkbleke of eigenlijk groengele gezicht. Van druipend water uit mijn mond en geluiden die geen mens liever hoort, in de kleine ruimte van een auto. Arjan, voorin aan het stuur, kijkt geirriteerd achterom en roept: “potdorie lies kun je niet even kappen met dat smerige gekots achterin, ik moet hier auto rijden en op de weg letten”. Daarnaast Arend die zijn handen zo stevig op z’n oren probeert te houden, dat hij kramp krijgt van de kracht die ermee gemoeid gaat. “Mam hou op, ik trek dit niet”. Ondertussen kots ik een “Van Haren” plastictas vol met ik weet niet wat aan maagsappen en voedselresten. Ik kan niet zien wat ik gegeten heb maar aan de lucht te merken behoorlijk zuur, het brandt als een grote slok cognac, alleen smaakt dat lekkerder dan wat ik nu produceer. Naast me daniel die voorzichtig zijn hand met aai bewegingen heen en weer beweegt in een poging mij te kalmeren. “mama gaat het een beetje”?. Naast Daniel Jonathan; ‘gatver mam ik moet ook kotsen’ . Arjan; “lies kappen nu dit is geen doen, dit trek ik niet”.

Ik doe mijn uiterste best te stoppen maar de golven blijven komen, het lijkt potdikkie wel of ik een soeppan vol met chineese haaievinnensoep heb opgeslurpt. Ik probeer sorry te zeggen tussen de golven door maar mijn excuses landen niet. Vlak voor we thuis zijn lijkt mijn maag leeg te zijn en kalmeert mijn spijsverteringssysteem. Mijn mentale toestand is echter gefocust op drie personen. Een bijna exploderende Arjan en twee kinderen die zelf dreigen over hun nek te gaan. Het “Van Haren” tasje beland in de grijze bak. Ik spoel mijn mond en was mijn handen. Dan komt Arend op me af. Knuffelt me stevig en zegt; “Mam ik had echt vreselijke medelijden met je maar het geluid van het spugen kan ik niet verdragen”, sorry dat ik je niet steunde. De andere twee spelen alweer en zijn mijn groen gele gezicht al weer vergeten.

Arjan heeft moeite om te schakelen. Ik begrijp zijn reactie in de auto. Ik weet waarom, snap wat er gebeurd in zijn hoofd maar ik voel me ook onbegrepen. Want ik spuug niet om hem te pesten of zijn auto rit te verpesten. Maar dit is niet het moment en ik besluit op een later tijdstip terug te komen op de situatie en hoe het voor mij voelde. Tijdens een wandeling leg ik uit wat zijn reactie met mij deed. Hij schrok maar we konden in de ruimte praten over wat er gebeurde. Hierdoor kon ik begrip voelen en tonen voor hem en hij, vanuit zijn referentiekader, toch empathie tonen voor hoe ik mij moet hebben gevoeld. Geen boosheid, geen onbegrip. Alles delen ook het gemis mag worden gevoeld en uitgesproken. Er kwam lucht.
Zo zou ik Arjan ook hier verhalen kunnen laten vertellen van situaties waarin ik totaal geen rekening hield met hem. Al die keren dat ik in een opwelling de woonkamer veranderde. In een snel tempo aan stuk door vraag en vertel, zonder ruimte voor hem. Genoeg anekdotes:) maar genoeg voor nu. Wat mijn punt is;

Wie kent het niet; miscommunicatie, drukte van een gezin, opgeslokt worden. Het onmachtige gevoel van verlies van controle. Wanneer je samen leeft, voor elkaar kiest en samen gelukkig wilt zijn, zul je moeten loslaten.
Wil je zelf gelukkig zijn met jezelf. Je partner met zichzelf en met jou zul je moeten ‘Anticiperen’.
Meestal roepen mensen; “een relatie is een kwestie van geven en nemen”. Ik zeg; Ook en Nee, het is vooral een kwestie van anticipatie. Een beweging die je moet maken, mee bewegen met de ander maar eigenlijk vooral met jezelf. Wat je voelt serieus nemen, wie je bent omarmen, totaal. Gelijk de natuur, herfst, winter, lente en de zomer. Eb en vloed.
Er is geen keus, hiermee lijk je gevangen in een relatie en toch, is of ligt hierin een oneindige vrijheid. Door de structuur is er een wtenschap, een zeker weten dat….na de winter de lente volgt, altijd, elk jaar.
Liefde is wel een keuze, communcieer met elkaar in de wetenschap dat je elkaar en jezelf gelukkig maakt en prijst als je vertrouwt op wat je weet wat komt, vertrouwt op de structuur.
Adhd en autisme in een relatie gaan prima samen wanneer je elkaars vermogen en onvermogen ziet. Deze erkent, respecteert en de ruimte geeft. Haal je relatie onder de stulp van de gecreerde massa vandaan. Partners leven vaak in een glazen onzichtbare kooi, een protocol; ” zo geef je een relatie vorm”. Hierin geen eb en vloed maar vrijheid om te mogen zwemmen of het water nu hoog staat of laag.
Dus alles draait om respect, begrip en samenwerking. De ruimte in. Laat je niet bedolven door de dag, de hectiek of de stoornis. Zie jezelf als ‘heel mens’ gelijk aan de ander. Wees een eenheid door verschillen verbonden. Autisme Adhd ( Altijd Anders) .Laat alle elementen er zijn, dan bloeit je relatie ongeacht de omstandigheden.
Er bestaat geen standaard protocol, geen handleiding of geheim ingredient, geen garanties. Wat wil jij? Waar kies je voor?
Ik zeg ja, ik wil!