De eerste koningsdag staat me eigenlijk al tegen maar goed. “We” doen mee, volgen de massa, zoals het ons “Hollanders” betaamt te doen. In voor een feestje, gezelligheid, een hoop eten en drinken. Ontmoeten kennissen, voegen ons bij vrienden, slepen onze kinderen overal mee naar toe, onderdoor en tussenheen. Huilen is niet toegestaan dat doe je “the Day after” maar.

Hier in Kattuk is “Koninginnedag” vieren een traditie. Van obade naar de tompoezen, van de tompoezen naar de ronde van Katwijk ( alleen voor de hardlopers onder ons) dan de vrijmarkt op, zitten of afstruinen. Dit staat gelijk aan: rotzooi verkopen of inslaan, voor een prikkie natuurlijk, want “Katwijkers” houden van: het zitten op de voorste rij voor een stuiver, (zelfs een dubbeltje is teveel 🙂 Dan spuitvoetbal, makreel roken, sport, spel en muziek. Overal herrie wat verschillende bandjes produceren. Leuzen als: de zon schijnt weer lekker voor ons (alsof ze ooit stopt met schijnen) galmen door de luidsprekers. Op de zwaaikom kun je over de hoofden lopen, rollenbollen in een plastic bol. Shantykoren op iedere hoek. Kinderwagens volgepakt. Overal standjes met allerhande waar of ledenwervingen. Kortom de mensen zwaaien, kletsen, springen, jubelen en eten er op los. Geld rolt uit de zakken, ze zwaaien met briefjes in het rond. Het feest om los te gaan, is Koninginnedag in Katwijk. Voor ondernemers en klanten een goudendag. Oftewel het regent goud of je strooit het uit.

Dan de Kermis…. we gaan vol goede moed op pad. Arend veilig in Rijnsburg die steekt z’n hoofd niet buiten de deur zolang koningsdag niet autiproef wordt ( geen herrie, geen mensen op straat enkel autisten toegestaan op het muziekplein, geen noten die geluid produceren maar kabels die uploaden en stroom trekken oftewel een big game party).
Paps gaat toch mee, neemt wat extra pilletjes in ( de vlag mag uit, drie keer hoera voor het bestaan van Ritalin).
We lopen flink door, een slag om is nodig ivm “makreel stank binnendringing” maar oké we zijn er bijna. Maar dan…. Jonathan slaat wild om zich heen. . Gilt: m’n 20 euro is weg… rent heen en weer gaat tekeer. Ik: ja wat zei ome jaap voor we vertrokken? ‘Ja’ schreeuwt ie, nou weet ik het wel, ik haat mezelf. Dit is niet nodig maar je gedrag is wel onhandig. Daar gaat je Kermisgeld. Geheel onwaarschijnlijk dat we het terug vinden -maar ik kan het niet laten- zet m’n speurdersbril op en zoek de boulevard weer af tot waar het moment zou zijn dat hij het nog voelde in z’n zak. Windje mee struinen we door de vers aangelegde helmen perken maar ja, 20 euro is niet niks en hij stond al in de min voor het feestje startte door wat onhandig gedrag 🙂 Anyway na wat tranen, nog meer geschreeuw en liefdevolle omarmingen, stappen we vrolijk verder en komt het kermisgeluid ons al tegemoet.

Intussen suizen de kinderwagens, geduwd door bierdrinkende ouders, scooters met beschonken jongelui je voorbij maar nog altijd zin in de Kermis. De jongens lopen normaliter niet zo hard maar vanmorgen trekken ze ons voort. “Kom kom kom”. Ik hoor m’n twee jongens stoer vertellen aan hun vriendje hoe hun moeder toch altijd overal in gaat en terwijl ik dit hoor denk ik; “ja nou uhm ik voel me eigenlijk niet zo geweldig vandaag…” Verstandig, wijs en met de rem erop stap ik het kermis terrein op. Maar ja dan gebeurt het: “ma ma ma” kom de heartbreaker, kom ahhh je gaat altijd. En wat zeg ik? Tuurlijk gaat mama in de heartbreaker, hup kom op, leuk. Gaan met die banaan, het is maar 1 keer kermis in het jaar. Yeahhhh daar gaan we, voetjes van de vloer, handjes in de lucht whoppa. …. ondertussen staat mijn aspie man hoofdschuddend beneden te kijken en snapt er niks van (ik ook niet maar heel even voel ik me Elise).
Next is de blower, zo’n heerlijke spin die draait en het bakje waar je inzit ook. Ai uhm dis minder… maar stoere mamma’s blijven lachen en doen alsof er geen vuiltje aan de lucht is. Ik stap uit; uhh over m’n grens gegaan, misselijk, zware benen en m’n rug is niet blij, evenals m’n blaas die laat weten “yoehoe tante what are you doing”? Alle signalen proberen me tot halt te roepen, zeg maar rustig schreeuwen, maar TaDa…liesje was voorbereid. Ik doe m’n oordoppen in. Jullie zijn er niet, het is kermis, stoere mamma, Elise met adhd rules this moment. Maar ik twijfel zowaar bij de nieuwe attractie. M’n man heeft me al niet doorzichtig gewaarschuwd, gevolgd en bekrachtigd door ome Jaap: Elise, denk aan je lijf je bent niet goed straks is het kotsen ziek en meer pijn… Ja das waar! zo hey Ritalin doet toch iets in mijn brein. Dan staan er drie adhd kinderen. ..” kom ahh kom mam”. Okay, ja natuurlijk ga ik ook “what the hell” kom maar op huppa. Weg wijze redenaties, weg goed bedoelde adviezen. Heerlijk vind ik dit ding. Draaien als een centrifuge en dan kantelt die centrifuge rechtop…. ik lig dubbel van het lachen. De gasten lachen hartelijk mee, (ik maak ze in ieder geval niet bang :-). Wat gaan we nu doen?? Paps kijkt bedenkelijk, zijn vermogen om nog te reguleren, af te stemmen en te begrijpen neemt wat af. “WE GAAN terug” !

Ik ben nog niet binnen of ik claim de afwasteil en ledig mijn maaginhoud redelijk doeltreffend in deze bak….de wc was een stap te ver. Nu denk je klaar te zijn na dit spugen maar nee, het draaien gaat door en m’n lijf schreeuwt om rust, plat op bed. Even geen prikkels. Anderhalf uur later bijgekomen gaan we uit eten. Op naar Hillary’s. Gezelligheid kent geen grenzen. Vriendje wordt logee dus op de terugweg spullen oppikken en snel naar huis want zonder vuurwerk heet dit geen koningsdag. Net op tijd staan we aan de binnenwatering, nog net niet in de poepstrook maar de geuren drijven onvermijdbaar naar binnen. Focus op de lucht… ja uh dus die boven in de lucht 🙂
Prachtig vuurwerk. Mooie ohh’s en ahhh’s maar als een zacht briesje of een soort niezen wat klinkt als een muis, is het afgelopen. Stilletjes is deze koningsdag geëindigd. Enigszins teleurgesteld lopen we terug, onderweg bedachten we dat dit mogelijk te maken kon hebben met de zondagsrust die in zou gaan over 5 kwartier maar nuhh, crisis het geld was op. Geen knal, geen spectaculair einde, gewoon rustig vuurwerk, bedeesd vuurwerk. Mijn conclusie…: Er zat vast Ritalin in verwerkt. De rem erop….. nu ik nog.