Afscheid

Afgelopen weken ben ik flink bezig geweest met afscheid en afscheid nemen. Thema’s die soms ongewenst en op hun eigen moment hun entree maken in je leven. Hoe doe je dit? Is er een pasklaar protocol, een schema wat je kunt volgen en floep het afscheid nemen rol je gewoon uit als een project. Of we doen een examen en aan het eind ligt er bij voldoende punten een diploma klaar?

 

Nee, de werkelijke realiteit is van een andere orde, vraagt niet louter om ratio of enkel emotie. Ze vraagt om de balans een harmonie, een ingenieus proces, in de wereld, ons hoofd, onze geest. Een proces waarin al het geleerde van de afgelopen jaren een plaats innemen en in samenspraak, als vanzelf, begeleidend het afscheid vorm gaan geven.

 

Afscheid nemen van iemand willen zijn, de iemand ik was bv. Maar ook afscheid van mijn lichaam, afscheid van gezondheid. “Mama, het is niet leuk dat je vaak ziek bent”. “Mama, ik wil geen autisme hebben”. Ik wil niemand moeten missen en mama ik wil niet dat bikkel dood gaat. Nee lieve schatten, natuurlijk is dit niet leuk. Dit doet pijn, het vraagt om rouwen, om aandacht voor jezelf en de ander. Allemaal moeten we afscheid nemen in dit leven, in welke vorm dan ook.

Maar we moeten hierin geen afwijzing en afkeuring voelen. Er is geen fout, enkel aanvaarding van ons als mens; mogen wij er zijn met alle kanten, in alle facetten, volledig, ook als het minder mooi is of niet, kunnen wij onszelf omarmen?

 

Nu snap ik niet alleen hoe belangrijk het is om jezelf en de werkelijkheid -zoals die- is te omarmen maar ik voel dit ook. “Jongens, mama vertelt geen fantasie verhaal”. Dit is geen truc wat zich tegen ons kan gaan keren, een truc die je kunt vergeten omdat je de volgorde kwijt bent geraakt. Nee, er kan wezenlijk iets veranderen. “Mama voelt dit alsof ze opnieuw geprogrammeerd is, op een wijze die niet te wissen meer is”. Het kan niet vergeten worden want het systeem is daadwerkelijk veranderd en er is een back up gemaakt.

 

Dus niet meer denken in disbalans, of verstoringen maar geloven, in een volledig geïntegreerd mentaliserend proces, wat in beginsel zo had mogen en moeten  groeien. Er is altijd voor iedereen een weg naar herstel, helen wat kapot of scheef was. Er is een weg die begrip kent, waar vertrouwen wordt geschonken, waar liefde je omarmt, waar steun is en een nooit aflatende aanvaarding van je mens zijn! Snelheid of techniek zijn onder geschikt, je loopt jouw weg zoals jij bent, je gaat het leven door. Jouw leven in contact met de ander delend en ik weet zeker, je komt vanzelf op je eigen spoor!

 

Zo mogen uitleggen en communiceren met en aan mijn kinderen voelt als een zegen. Een rijkdom aan ervaringen. Kunnen uitleggen hoe mama bv leert accepteren dat haar ADHD onrust meebrengt in het aanvaarden en loslaten van een gezond lichaam en het leven op zichzelf vraagt acceptatie. Afscheid is definitief, een einde maar de gedachten dat elk eind een nieuw begin betekent en een proces is wat nooit stopt, laat hoop leven, geeft kracht en moed om nooit op te geven.

 

Afscheid nemen bestaat wel, het mag, het is goed, verdriet en blijdschap komen samen. Ontroerd ben ik, ik mag het zijn!