Van herkennen naar erkennen, ontmaskeren en herstellen

Herkenning van gedrag, van wie je bent, je problemen et cetera is een startpunt, een vertrekpunt van waaruit je naar herstel kunt gaan. Herkennen alleen is niet voldoende. De herkennende fase zorgt voor schuldgevoel en schaamte waardoor je niet de weg naar erkenning opgaat maar naar verbergen en daarmee ontkenning creëert in herkenning. Je kunt met je ogen kijken, maar zie je werkelijk? Beide zorgen voor herkennen van bijvoorbeeld bepaalde details. De diepe betekenis erachter of de emotie verschijnt pas wanneer je door de herkenning heen gaat, erkent en beseft wat je ziet, tot je door laat dringen en openlijk laat zijn wat je voelt, wie je bent in alle facetten. De werkelijke realiteit!

Deze vaak pijnlijke realiteit kun je verdragen wanneer je door te erkennen en onderkennen aanvaardt en accepteert wie je bent, wat je gedaan hebt en van waaruit je reacties en gedragingen gevoed zijn. Enkel herkenning zorgt er niet voor dat je je verantwoordelijkheid neemt. Nee, erkennen dat jij zelf dit ook bent maakt dat je verantwoording onderkent en ook accepteert welke gevolgen gedrag heeft gehad en nog voor uitwerking hebben. Dan verschuil je je niet achter je problemen, pijn en trauma of is er zelfmedelijden. Nee, dan is er verdriet en rouw om wat je is aangedaan als kind. Verdriet doorleven van het kind in jou wat pijn heeft geleden maar nooit heeft mogen huilen. Jij als volwassene nu bent verantwoordelijk en staat op en neemt deze verantwoording zonder schuldgevoel en schaamte over het kind en haar/zijn pijn en het onechte ik. Nu echter wel erkennend de pijn die je anderen hebt aangedaan en doet nu als volwassene. De oorzaak is belangrijk, je onechte gecreëerde ik was nodig als jong kind maar nu niet meer. Rouwen, de wond die je als kind hebt opgelopen verwerken, een zware weg, maar ik geloof in herstel als je deze weg samen oploopt met je volwassen ware ik nu!

Waar schuldgevoel over kan gaan is over het nalaten van je verantwoordelijkheid hier en nu om er iets aan te doen. Om daadwerkelijk te veranderen en een keuze te maken, stem te geven aan het kind in jezelf en volwassenheid te tonen. Vergeving te vragen, jezelf te vergeven. Kom uit het dal van schaamte en verdriet, klim zelfstandig de heuvel naar vrijheid op en wordt emotioneel rijp.