Onderwerp: “wat is die jongen druk”

Geachte heer Klompstra, beste Jacob,

Allereerst wil ik u bedanken voor de geweldige wijze waarop u zich open heeft durven stellen en uw verhaal heeft durven/kunnen weergeven.

Via een vriend hebben wij gehoord van uw boek n.a.v. van een gesprek dat er bij mij een onderzoek gaande was naar ADHD.

Mijn man heeft direct het boek besteld voor mij. Toen ik het boek uitpakte werd ik al gegrepen door de kaft. Het enige wat ik dacht, ja dit is het.

Inmiddels is bij mij ook op 58-jarige leeftijd vastgesteld dat ik ADHD heb. Het boek was zeer confronterend en heeft veel bij mij los gemaakt. Het leek wel mijn verhaal. Uw gezinssituatie is absoluut niet te vergelijken met de mijne, maar zijn gevoelens en gedachten komen wel ernstig overeen. Ik merk hoe ongestructureerd ik mijn dingen doe en hoe ik op dit moment steeds meer de grip op dingen ga verliezen. Hoe ik eerder alles onder controle wist te houden en hiermee de mensen “om de tuin wist te leiden” gelukkig wel onbewust, zie ik nu mezelf doen.

Na het eerste hoofdstuk ben ik een tijdje gestopt omdat ik zoveel stof te verwerken kreeg dat ik even niet verder wilde lezen. Inmiddels heb ik het boek uitgelezen, mijn man is het nu aan het lezen en ook voor hem heel veel herkenning.

Uw boek zal ik nog een paar keer herlezen met de hoop ook nog meer inzicht te krijgen wat dit voor mijn directe omgeving betekent.

Wat ik bijzonder verdrietig vind is dat uw familie helaas niet begrijpt wat u met uw verhaal voor mensen betekent. Ook het verlies van het contact met uw kind. Wat zou zij een geweldige vader naast zich hebben, die haar raad zou kunnen geven in haar proces. Hopelijk maakt het weten dat er een boek van haar vader is verschenen haar nog eens zo nieuwsgierig dat ze wil weten wat u geschreven heeft en gaan haar ogen open.

Ikzelf durf het nog niet naar buiten te brengen en zeker niet op mijn werk omdat er vaak negatief gesproken wordt, wanneer er iemand die de diagnose ADHD heeft gekregen, “weer zo’n gek, weer iemand met een steekje los”.  Het heeft mij doen besluiten hierover niets los te laten. Ik weet niet zeker of je een reactie op de website zou kunnen geven. U zou het verdienen wanneer ik daar u openbaar zou bedanken maar dat zou ik niet durven omdat beroepshalve collega’s weleens informatie hierover kunnen opzoeken. En onder een valse naam een reactie geven doet me op dit moment te veel pijn omdat ik nog niet mag zijn wie ik ben. Gelukkig heb ik genoeg vrienden en lieve mensen om mij heen waarmee ik hierover wel kan praten.

Nogmaals mijn hartelijke dank. Uw boek zal ik zeker helpen promoten.

Met vriendelijke groeten, Lies*

 

*Naam is geanonimiseerd i.v.m. privacyoverweging.